سفارش تبلیغ

ثبت شرکت
صبا
سکه دولت عشق

تیشتر...سرتاسر دریای فراخکرد را

            به جنبش دراورد

                        و از جان آبخیزها...روان بر آمد

                                    و آن روان مینوی به آسمان فراز رفت

                                                و باد سبک رو ،چین در دامن آن افکند

                                                            و ابرها پر از چین و شکنج

                                                                        سرتاسر آسمان را پیمودند   

                                                                                    تا به هفت کشور زمین باران رسانند

روان ابرها جان پذیرفتند

            و در کالبد سرشک

                        نرم نرم...بر خاک کشتزارها فرو ریختند

                                    و گیاهان، روی به آسمان روییدند

                                                و گل سرخ چون آتش

                                                            از درون شاخه ها به بیرون تراوید

و کاروان آتش و خاک و باد و باران

            بر گردونه مهر و ماه و خورشید رخشان

                        روی بسوی خوان نوروزی ایران

                                                            روان شد

                                                                                       نوروز بر شما خجسته باد

                                                                                                            1389

                                                                      پایان هزارمین سال سرایش شاهنامه ایران

                                                                                    بنیاد نیشابور- فریدون جنیدی

 



  • کلمات کلیدی : نوروز، جنیدی، شاهنامه
  • نوشته شده در  شنبه 88/12/29ساعت  1:0 صبح  توسط مریم غفاری جاهد 
      نظرات دیگران()

    شاید هیچ شاعری به قدر منوچهری درباره نوروز شعر نسروده باشد . موضوع بهار برای شعرای ایرانی موضوعی است عام و همگی در اطراف ان سخن فرسایی کردهاند؛ اما هیچکدام به خوبی منوچهری از عهده برنیامده اند . او مانند سایر شعرا اکتفا به گل و بلبل تنها نکرده بلکه درخت و شاخ و برگ و میوه و تمام جانوران و پرندگان را هم توصیف کرده است .

     این شاعر ایرانی در قرن پنجم، دنیایی سرشار از رنگ، عطر ، موسیقی و زیبایی های خیره کننده را به تصویر می کشد که در شعر کمتر شاعری می توان یافت. فضای این دنیای سحر امیز از عطر ، مشک ، عود ،عنبر ، غالیه ،کافور،الحان پرندگان رنگارنگ زیبا و اوای سازها و اهنگهای موسیقی ایرانی پر طنین است :  

                نــــوبهار آمــــد و آورد گــــل و نسترنا           باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا  

                آسمان خیمه زد از بیرم و  دیبای  کبود           میخ آن خیمه ستاک سمن و نسترنا 

    کبـــک پـــوشیده یکی پیرهن خـز  کبود           کرده با قیر مسلسل دو  بر پیـرهنا  

    فاخته راست به کردار یکی لعبـگر است           درفکنده به گلو حلقه مشکین رسنا 

    پوپوک پیکی نامه زده اندر  سـر خویش           نامه گه باز کند گه شکند بر شکنا  

    نرگس تازه  چو  چاه  ذقنی شد   به مثل           گر  بود چاه به دینار ز نـقره ذقـنا 

    وان   گل  سوسن  ماننده  جامی  ز  لبن           ریخته معصفر سوده  میـان  لبـــنا 

    سال   امسالین   نوروز طربناکتر اسـت            پار و پیرار همی دیـــدم اندوهگنا  



  • کلمات کلیدی : نو بهار، منوچهری، نوروز
  • نوشته شده در  یکشنبه 88/12/23ساعت  10:0 عصر  توسط مریم غفاری جاهد 
      نظرات دیگران()

    شهریار نیز در وصف عید شعرها ساخته که هر یک لطف و صفای خود را دارد .یکی از این غزل ها یادگار صبح عید سال 1328 است که استاد صبا و استاد دوامی به منزل شهریار رفته بودند و از آنجا به اتفاق هم رفتند به رستم آباد شمیران منزل مرحوم هنگ آفرین :

    صبا به شوق در ایوان شهریار   آمد

                                      که خیز و سر به در از دخمه کن بهار آمد...

    به شهر چند نشینی شکسته    دل برخیز       

                                        که  باغ   و  بیشه شمران شکوفه زار آمد

    بسان دختر چادر نشین  صــــــحرایی  

                                        عــــــــروس  لاله   به  دامان کوهسار آمد ...

    به دور جام می ام داد دل بــــده ساقی     

                                        چها    که  بر   سرم از دور روزگار آمد

    به پای ساز صبا شعر شهریار ای ترک    

                                        بخوان    که  عیدی    عشاق   بیقرار آمد

    غزلی دیگر نیز از این شاعر یادآور عیدی غمگین است . غمی که هیچوقت از شعر شهریار جدا نمی شود و همیشه سایه هایی از آن در پس شعرهایش هست.

    گذشت سال و زمـــاهم  نشان   نمی آید  

                                            نشان  از  آن مه نامهربان نمی آید

    نیامد آن گل خندان ونــــــــو بهار آمد     

                                            امان ز بخت که این آمد آن نمی آید

    سیاه دل  شب عیـــدا سیاه بادت روی   

                                            که شرمت از رخ ازادگان نمی آید

    فلک به عیدی امسال ما چه خواهی داد ؟   

                                            برو که  از تو امید امان نمی آید ...



  • کلمات کلیدی : نوروز، شهریار، صبا، عید، آزادگان، امید، بهار
  • نوشته شده در  یکشنبه 88/12/23ساعت  5:0 صبح  توسط مریم غفاری جاهد 
      نظرات دیگران()


    لیست کل یادداشت های این وبلاگ
    ;کتری!
    دلخوشیهای خوابگاهی
    عکس های گمشده
    اخلاق فدای مذهب
    خلاف مجاز!
    توله سگ های شیطان
    گوشی طفلکی من!
    کابوس
    سنتور خانم!
    [عناوین آرشیوشده]
     
    *AboutUs*>